دیشب تمام ِابرها را گریه کردم
در حسرتِ امروز و فردا گریه کردم
رفتی و پروازِ پرستو گونه ات را
در سوگِ فردایِ غزل ها گریه کردم
هر لحظه می سوزم ولی باور نداری
در اوجِ مجنونی ی لیلا گریه کردم
مانند گل هایِ شقایق داغِ عشقت
می زد به زخم ِکهنه ام تا گریه کردم
رفتی خدا حافظ - تو را چشم انتظارم-
دور از تو من تنهایِ تنها گریه کردم.
نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 1388/07/02 توسط علی
درباره وبلاگ
ای خدای بزرگ،
کمکم کن قبل از اینکه در مورد راه رفتن کسی قضاوت کنم،
با کفش های او راه بروم.
درباره ی خودم:
مهندس معماری
مشغول به تدریس
و
مجموعه شعری تحت عنوان:
(مثل عشق)
به چاپ رسانده ام...
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
پيوند ها
