تبليغاتX
تنهامی روم که تنهایی تنها نماند
تنهامی روم که تنهایی تنها نماند
ای کاش تمام رفتن هایمان بی بهانه بود ... و تمام نرفتن هایمان بی گلایه...!
   علسا


 

 

چند شعر به کوتاهی عمر پروانه

 

(۱)

آغاز شد!

 

جنگ میان

 

تو ،

 

واژه ،

 

و غزل.

 

- اما - من بودم

 

که قافیه را باختم.

 

*******

 

(۲)

 

رنگ پریده ی آسمان را

 

چشمان تو

 

سر کشیده اند

 

و پیاله ای ابر

 

سهم کسی است!

 

که از جنس تو باشد.

 

 




نوشته شده در تاريخ یکشنبه 1387/07/21 توسط علی کیانلویی
   درباره وبلاگ

   آرشيو مطالب

   آخرين مطالب

   پيوند ها


Blog Skin

خدمات وبلاگ نويسان-بهاربيست