علسا

---

آدم از دست خودش سير که شد مي ميرد

مثل پروانه کمي پير که شد مي ميرد

زندگي پنجره اي رو به تماشاست،ولي

بسته و خسته و دلگير که شد مي ميرد

عشق،رقصيدن ماهي ست؛که اقيانوسي ست

به دم و بازدمي دير که شد مي ميرد

شعر،نيلوفر آبيست،شناور در عشق

سهم يک برکه ي دلگير که شد مي ميرد

گريه گاهي ملکوتي است ،غزل آلوده-

بغض آلود و نفس گير که شد مي ميرد

مرد آن است پلنگانه بتازد تا عشق

بسته ي کُـنده و زنجير که شد مي ميرد.